https://innews.az/uploads/news/2025-07/_innews_05aa0a4c4d6749649e40fa8ca_o.jpg
Hər insanın həyatında ən çətin anlarda yanında olan biri olur. Kimisə səssizcə dinləyən, göz yaşına reaksiya verən, ehtiyac olmasa da “yanındayam” deyən biri. Amma təəssüf ki, həmin insanlar çox vaxt səssiz olduqları üçün görünmürlər.
Bəzən bir dost, bir söz demədən yanında durur. Paylaşmadan da, nümayiş etdirmədən də səni daşıyır. Elə bilirəm ki, dostluğun ən dəyərli forması budur — reklamı olmayan, amma ağırlığı olan münasibət. Ancaq həyat göstərir ki, bu səssizlik çox vaxt yanlış anlaşılır: qiymət bilməməzlik kimi.
O insanlar, daim verən tərəfdə qalır. Həmişə daha çox anlayan, daha çox göz ardı edən, daha çox susan. Amma elə bir gün gəlir ki, səssiz qalan, əslində ən çox yorulan olur. Dəstəyini görməzlikdən gələn insanlar yeni simalarla daha parlaq münasibətlər qurduqca, səssiz dayananın içində bir şey qırılır. Amma yenə də heç nə deməz. Səbəbi sadədir: o, könüldən verir, könüldən sevir.
Bir an gəlir ki, baxırsan seçilən sən deyilsən. Halbuki sənin verdiyin sadiqlik, zaman, dəstək ölçüyə sığmaz. Amma səni yox, başqa birini seçirlər. Üstəlik, o başqa biri, bəlkə də, o qədər də yaxın, o qədər də səmimi deyil.
Bu an çox ağırdır. Çünki sən heç vaxt dostluq münasibətini bir yarış kimi görməmisən. Sadəcə içdən gələn kimi davranmısan. Amma sən bu qədər içdən yanaşdıqca, başqaları daha taktikalı olub. Və sən yarışmayan yerdə yarışdan kənar qalmısan.
Ən sadiq dostlar çox vaxt geri planda qalır. Çünki onlar “bax, mən səninçün bunu etdim” deməzlər. Onlar üçün bu normaldır. Amma qarşı tərəf bunu hiss etməyəndə, səni başqası ilə müqayisə edib "o daha yaxındı" deyəndə bu, təkcə küskünlük yox, ruhsal bir çat verir insanda.
İnsan nə üçün dost seçir? Dərdinə çiyin tapmaq üçün. Amma bəzən insanlar çiyin yerinə parlaq vitrin axtarır. O zaman sənin sadəliyin görünməz olur. Sənin sədaqətin darıxdırıcı gəlir.
Və sən o an bir şeyi anlayırsan — ən sadiq olmaq, hər zaman seçilmək demək deyil.
Unudulmaq, halbuki sən unutmamısan. Sən hər zəngini xatırlayırsan, hər gecə yazışmasını, hər “sən olmasaydın” deyimini. Amma səni xatırlayan yoxdur.
Səssiz qalıb, hər şeyi edən, amma heç nə gözləməyənlər, yaxşı ki, varsınız.
Aysel Aslanova
