https://innews.az/uploads/news/2025-07/_innews_1164a071c721d5084e52781b2_o.jpg
Dostluqda, münasibətlərdə, həyatın özündə çox zaman seçimlər edirik. Amma bəzən bu seçimlər ədalətli olmur. İnsanlar gözə çarpanı, yaxşı görünəni seçirlər. Daha aktiv, daha "hərəkətli" olanı. Amma səmimi olanı, susanı, sakit kömək edəni gözardı edirlər.
Bəzən sən özünü layiq olmadığın bir kölgədə tapırsan. Çünki daha az danışmısan, özünü önə atmamısan. Ən çox düşünən sən olmusan, amma ən çox danışan seçilib. Bu da həyatın sənə verdiyi susqun ədalətsizlikdir.
Ədalətsiz seçimlər bir dəfə olmur. Təkrar-təkrar yaşanır. Biri sənin yanında onun arxasıyla danışır, amma qarşı tərəf onu seçir. Sən özünü qoruyursan, amma o, səni yox, oyun oynayanı seçir. Bu, sadəcə münasibət deyil, bu həm də "insanlıq testi" dir. Və təəssüf ki, çoxu o testi keçirə bilmir.
Ədalətsiz seçimlərin içində insan özü-özünü seçməlidir. "Mən azam, amma doğruyam" deməlidir. Bu səssiz haqlılıq, səni zamanla daha güclü və daha seçici edəcək.
Bəzən həyatdakı ən səssiz insanlar, ən çox sevənlər, ən çox dayaq olanlar olur. Onlar sənin üçün oradadır, heç soruşmadan, heç gözləmədən. Sadəcə varlıqları ilə sənə güvən verərlər. Amma çox vaxt məhz bu insanlar unudulur. Çünki onlar səsini çıxarmaz, tələb etməz, özlərini önə atmazlar. Sadəcə səssizcə var olarlar.
Çətin anlarında yanında olan birini unutmaq, ya da bir başqasını onun yerinə qoymaq - bu, təəssüf ki, insan münasibətlərində tez-tez rast gəlinən bir ədalətsizlikdir. Elə anlar olur ki, sən birinin hər ağrısını bölüşmüsən, onu gecələr dinləmiş, sakitləşdirmiş, yanında olmuşsan. Amma bir gün o insan, sənin olmadığın bir ortama girəndə, sanki heç olmamısanmış kimi davranır. Və səni yox, bəlkə də, sadəcə bir-iki dəfə xoş söz deyən, ya da nəsə faydalı bir təklif verən başqa birini “daha yaxın” sayır. Bəzən də onun üçün heç nə etməyəni seçir.
Ən çox üzücü olan da budur — səmimiyyətin qiyməti ilə faydanın dəyəri qarışır. İnsanlar bəzən səni yox, səndən nə ala biləcəyini sevir. Bəzən sənin səssiz dayaq olmağın görünməz olur, amma kiminsə kiçik jesti daha parlaq görünür yaxud heç nə etməməsi. Bu, sənə dəyər verilmədiyi anlamına gəlmir, amma sənin verdiyin dəyərin qarşılığının olmadığını göstərir.
Ən sadiq dostların çox vaxt seçilmədiyi anlar var. Ən real dəstəyi verən, ən çox içindən keçirən, heç görünməyən olur. O seçilmir, çünki o, özünü göstərməz. Sadəcə qarşı tərəf ya fərqində deyil, ya da seçimini başqa cür edir. Bu da ağrıdır — susaraq içində yaşadığın, heç kimə demədiyin, amma heç unutmadığın bir ağrı.
Ən acı olanı isə odur ki, sən bu münasibəti qoparmaq istəmirsən. Ümid edirsən ki, bir gün görəcək, bir gün anlayacaq. Amma çox vaxt bu "bir gün" gəlmir. İnsanlar başa düşmək əvəzinə, "niyə danışmadı?", "niyə dəyişdi?" deyə düşünür. Amma o dəyişməyib. Sadəcə susan tərəf bir az da içində qırılıb.
Bu yazı, səssiz qalan, amma heç vaxt unutmayan, unudulduğu yerdə belə öz içində sadiq qalan hər kəs üçündür. Siz azsınız, amma doğrusunuz.
Aysel Aslanova
