https://innews.az/uploads/news/2025-08/_innews_3c74a15730831f962030c6315_o.jpg
İnsan bəzən heç tanımadığı birindən gələn zərbəni tez unudur. Amma canından çox sevdiyi birinin soyuqluğu, nankorluğu, arxadan vurduğu zərbə illərlə içində sağalmır. Niyə? Çünki inamımız oradadır. Qorunmasızıq o insanların qarşısında. Sanki "bu heç vaxt etməz" dediklərimiz, "mənə bunu yaşatmaz" dediklərimiz içimizdəki yaraların səbəbi olur.
Ən böyük zərbəni, ən çox güvəndiklərimizdən alırıq, çünki onların əlində qorumadığımız tərəflərimiz var. Biz özümüzü onlara etibar etmişik, içimizi açmışıq, hətta bəlkə də ən zəif yerimizi göstərmişik. Və bilirsən nə olur? O zəif nöqtəni bir gün zərbə yerinə çevirirlər. Necə deyərlər: "Səni sevdiyin, güvəndiyin yaralayacaq. Çünki düşmənin səni haradan vuracağını bilmir".
Bəzən deyirlər, "heç kimə çox bağlanma", amma bu da insan təbiətinə ziddir. Biz bağlanırıq, sevirik, inanırıq, dəyər veririk. Sadəcə, o dəyərin qarşılığı gəlməyəndə, o sevgi əvəzində zərbə gələndə içimizdə bir şey ölür. Həmin andan etibarən əvvəlki sən olmursan.
Ən böyük dərslərimizi də bu zərbələrlə alırıq. Çünki bu zərbələr bizi daha ehtiyatlı, daha seçici, daha dərin edən təcrübələrdir. Amma təəssüf ki, həm də daha susqun, daha tənha, daha sərt edən acılardır.
Aysel Aslanova
